Ronald Ouwens en Pauline Blom


Namen: Ronald Ouwens  en Pauline Blom  
Wonen in Spanje sinds: 1 september 2005
Waar: In het dorp Santa Lucia, gemeente Vejer de la Frontera, provincie Cádiz, Zuid-Spanje
Gezinssamenstelling en leeftijden: Ronald en Pauline hebben samen vier kinderen: Maxine van 19, Kick van 11, Kees van 7 en Luna Luz van 1 jaar oud
WebsiteConil.nl – Puur Spanje aan Zee, verhuur van vakantiehuizen aan de Costa de la Luz.
Facebook: Puur Spanje aan Zee
Hyves: Conil
Flickr: Conil.nl
LinkedIn: Conil.nl

1. Waarom zijn jullie geëmigreerd?
We waren het rennen en vliegen in Nederland zat en kregen het, ondanks heel veel pogingen, niet voor elkaar meer rust en tijd voor elkaar te hebben. We woonden in een geweldige buurt, de Vijfhoek in hartje Haarlem, maar waren ook heel nieuwsgierig naar hoe het anders zou kunnen.  Niet zo gericht op consumeren, op wat je hebt, maar meer op wie je bent. Los van je professionele functie.

2. En waarom juist naar Spanje?
Tijdens een van onze ´expedities´ in Frankrijk, op zoek naar een plek om te wonen, belandden we in San Sebastian, net over de grens. We waren meteen verkocht: de sfeer, de mensen, het eten.  Ter plekke besloten we dat het Spanje zou worden, waarna we tijdens een tocht door Andalusië kozen voor Vejer de la Frontera: prachtig wit bergdorp, vlak bij geweldige stranden en – niet onbelangrijk – een bijzonder aangenaam klimaat!

3. Hoe hebben jullie jezelf voorbereid op jullie emigratie?
De laatste maanden voor vertrek waren ontzettend goed gevuld…We maakten voortdurend lijstjes met wat er allemaal moest gebeuren, verkochten alles wat we niet nodig dachten te hebben in Spanje, of gaven het weg, zetten ons huis te koop, rekenden af met de fiscus, lieten ons uitschrijven bij de gemeente en probeerden vooral niet alle beren op de weg te zien. Daarnaast namen we Spaanse les en praatten we veel met de kinderen over wat er allemaal stond te gebeuren. We hadden al een huis in Spanje gevonden om het eerste jaar te huren, schaften een andere auto aan, hebben goed feestend afscheid genomen van alles en iedereen en zijn – meteen na de overdracht van ons Haarlemse huis bij de notaris – gaan rijden. Vier dagen later waren we in Zuid-Spanje.  

4. Wat viel er mee?
De ontvangst, met open armen, waar we ook kwamen. De warmte van de mensen. En de school van Kick, de enige waar nog plek was, een keuze hadden we destijds niet. Maar op dat doodgewone colegio publico in Vejer wist de remedial teacher hem binnen drie maanden naar een goed niveau te brengen. De hulp, op alle fronten, uit alle hoeken, of het nu ging om het importeren van de auto of het regelen van de juiste Kerst-outfit voor Kees. Hartverwarmend.


5. En wat viel er tegen?
De winter! Ik heb stampvoetend geschreeuwd om centrale verwarming. Want hoeveel warmte de zon overdag ook brengt, de avonden zijn erg fris. We kwamen er ook achter waarom de streek La Janda zo groen is, namelijk met dank aan de natte december en januari-maanden. Dat was wel even slikken. Plus dat het leren van de taal meer moeite kostte dan gedacht. De jongens zogen alles als sponzen in zich op, terwijl wij weer ouderwets rijtjes uit ons hoofd moesten leren.
Daarnaast de Spaanse bureaucratie, hoewel ons dat in het begin weinig dwars zat, omdat we een sabbatical hadden genomen. Met dank aan de destijds nog overspannen Haarlemse woningmarkt, waardoor we een hele goede prijs hadden gekregen voor ons huis en ons het eerste jaar in alle rust konden oriënteren.

6. Hoe is jullie Spaans?
We kunnen met iedereen communiceren. Niet op het hoogste niveau, maar genoeg voor ´dagelijks gebruik´. Na een intensieve taalcursus van tien weken bleek simpelweg oefenen op straat en het schoolplein het beste te werken. Het Andalusische accent heeft ons soms wel tot wanhoop gedreven, want niemand spreekt hier een andere taal en het Spaans in onze streek is zoiets als Noord-Oost-Gronings in Nederland. Pauline heeft als lid van de ouderraad veel opgepikt, heeft uiteindelijk zelfs twee jaar lang een cursus informatica verzorgd voor Spaanse moeders en schrijft verhalen voor een lokale glossy. Zweet op haar rug, maar trots dat het lukt!

7. Zijn jullie geïntegreerd?
Ja. Absoluut. We wonen in een dorp van 120 mensen, waar het ons-kent-ons is en wij moeiteloos zijn ingevoegd. Kick en Kees zijn inmiddels halve Spanjaarden, vinden soepel hun weg met Spaanse vriendjes. Met dank aan voetbal, school en zwemles kennen we heel veel mensen. Voordeel als je als enige witkoppen-familie in een dorp rond loopt: iedereen weet wie je bent.
Sinds de geboorte van Luna Luz, in januari 2010 in Puerto Real, is de cirkel rond. Zij is van ons, zeggen ze hier over die kleine blonde, en pas nu beseffen we ten volle hoe belangrijk kinderen zijn voor de Andalusiërs. Het is ook ons streven geweest om te integreren, we hebben nooit een Nederlandse kolonie willen zijn, wilden juist deel uitmaken van het Spaanse leven.  Niet alleen hier wonen, maar – voor alles – ook hier leven.

8. Wat missen jullie van Nederland?
De mensen. Familie en vrienden, die we nu veel minder vaak zien. Aan de andere kant komen veel mensen onze kant op en dan is het weer een luxe om zoveel tijd en aandacht voor elkaar te hebben. We gaan minstens twee keer per jaar terug en hangen dan heerlijk in de kroeg, slaan een voorraad hagelslag en pindakaas in en zorgen dat we iedereen die ons lief is, zien en spreken. Ronald hoeft niet meer zo nodig die kant op, maar Pauline reist regelmatig met één of meer kids naar Nederland, om het nuttige (werk) met het aangename te verenigen.

9. Hebben jullie tips voor toekomstige emigranten die willen emigreren naar Spanje?
Het is ontzettend belangrijk om de taal te leren. Spanjaarden stellen het heel erg op prijs wanneer je daar een poging toe waagt, willen je graag daarbij helpen, gaan rustiger praten, corrigeren je fouten. Dat ten eerste. Ten tweede zouden we iedereen aan willen raden om niet, zoals in het programma ´Ik vertrek´, alle schepen achter je te verbranden en meteen je (spaar)geld te investeren in onzekere projecten. Neem de tijd, zorg dat je genoeg financiën achter de hand hebt om het een bepaalde periode uit te kunnen zingen.
Neem ten minste een jaar de tijd, maak alle seizoenen een keer mee, kijk waar je kansen liggen. Ga niet meteen voor een koopwoning, maar huur een huis. Geef jezelf en de kinderen de kans om te wennen, zorg dat je tijd hebt om ze op te vangen, er voor ze te zijn. Kortom: zorg voor genoeg spaargeld om je dat te kunnen veroorloven.  

10. Zijn jullie verwachtingen uitgekomen?
We hebben veel meer rust, want om te ´overleven´ tussen de Spanjaarden kan je niet anders dan meegaan in hun ritme. School begint om 9.00 uur, de winkels gaan een uur later open, tussen 14.00 en 17.00 uur ligt het leven stil, daarna begint deel twee van de dag, wat wij Nederlanders hardnekkig ´de middag´ noemen. Na vijf jaar vinden wij dat die Spanjaarden eigenlijk wel gelijk hebben. Na een stevige lunch moet er even gerust worden! We hebben veel tijd en aandacht voor onze kinderen, al blijft dat ´voor elkaar´ nog niet zo makkelijk. Het begrip oppas kennen ze hier niet echt, want waar je ook heen gaat, en hoe laat het ook wordt, je neemt je kinderen mee. Dat is relaxed en bij vlagen ook onrustig.
Wat consuminderen betreft, zijn we op de juiste plek beland. Ook voor de kinderen., die absoluut geen druk voelen voor merkkleding, de nieuwste playstation of wat dan ook. Dat geeft rust en is prettig!  Aan de andere kant moeten we knokken om financieel op de been te blijven. Werken voor een Spaans bedrijf is – om meerdere redenen – geen optie, dus moet je ondernemend genoeg zij om zelf iets op poten te zetten. Vandaar dat wij sinds juni 2010 actief zijn met www.conil.nl. La Janda is een geweldige streek, maar nog steeds redelijk onbekend bij Nederlanders. Die willen we graag het Pure Spanje laten meemaken. Want verhuizen naar Vejer de la Frontera is één van de beste stappen in ons leven geweest!

Leave a Comment

{ 1 comment… read it below or add one }

1 Johan Donker August 31, 2014 at 12:11

Aandachtig en met een instemmende glimlach op het gelaat heb ik de bijdrage ‘Guiris’ in de Volkskrant dd. 30 aug. jl. van de hand van u, mw. Paukine Blom, gelezen.
Waarom die aandacht? Welaan uw bijdrage zou ook van de hand van onze oudste dochter Marjo kunnen zijn.
Marjo woont sinds 2001 in het dorpje Nueva de Llanes, gelegen in de provincie (Principado de) Asturias. Marjo is getrouwd met een vroegere vakantievriend José Viñas Arduengo. Uit het huwelijk zijn twee prachtige dochters Laura en Yulia geboren (volstrekt 2-talig).
Waarom deze reactie? Mar Foto (zo door iedereen genoemd nav haar beroep: fotograaf) heeft ook een paar jaar deel uitgemaakt van de ouderraad van de basisschool te Nueva. De verhalen die wij daarover mochten aanhoren, komen overeen met uw schets, die wij met plezier hebben gelezen en herlezen. Uw bijdrage is onderweg naar Noord-Spanje.
Vriendelijke groeten,
Johan en Christie Donker-Stoffels te Leiderdorp

{ 1 trackback }