Mies & Willem

Mies en Willem emigreren naar Spanje

Namen: Mies & Willem
Wonen in Spanje sinds: 2001
Waar: Tot 2011 in Catalonië, Sant Feliu de Guixols, momenteel in Andalusië , Sayalonga.
Gezinssamenstelling en leeftijden: Mies (59),  Tintin (hond), Willem (66)
Website: Slagerij van Kampen

1. Waarom zijn jullie geëmigreerd?
Na altijd fervente Frankrijkgangers te zijn geweest, kwamen we, afzakkend voor het slechte weer, op een vakantie in Spanje terecht. En, aangezien we er een maand voor hadden uitgetrokken, werd het een verkennende rondreis door dit verbazingwekkend mooie land. Heel anders dan Frankrijk, maar ook zeker zo divers en van een schitterend landschap. Ook de mensen waren zo veel minder arrogant dan de Fransen, zo vriendelijk en gastvrij, terwijl wij nog niet een woord Spaans spraken, behalve ’adios’, ‘gracias’, ‘si ‘en ‘no’. Dus we werden verliefd en toen we wat geld hadden gespaard besloten we in een straal van 100 km rond Barcelona een huis te gaan kopen, met uitzicht op de Middellandse Zee, de bakermat van onze cultuur en geschiedenis als Europeanen. Het werd de prachtige Costa Brava, we vonden een oud Catalaans huis  in Sant Feliu de Guixols met inderdaad het gevraagde uitzicht op de zee en de jachthaven. We konden het eigenlijk niet betalen maar we kregen heel gemakkelijk een hypotheek van de bank directeur , die ‘toevallig’  de zwager was van de Vlaamse makelaar, die het huis ook zou verhuren als wij er niet waren. ( ik zal hier verder niet uitweiden over dit  niet zo verkwikkelijke avontuur, dat wordt echt te lang, maar we zijn er toch goed uitgekomen, achteraf).

Deze schitterende ‘wilde’ kust en het prachtige achterland dat hier en daar aan Toscane deed denken, met heel oude middeleeuwse dorpjes in een glooiend groen landschap heeft ons jarenlang vertederd.

Telkens als we meer dan tien dagen vrij hadden reden we vanaf Eindhoven in zo’n 10 uur naar ons eigen Catalaanse huis. Heerlijk.

Maar toen Mies de diagnose kreeg dat haar nek en schouders zwaar waren beschadigd en het advies kwam om niet meer op te treden met onze band Slagerij van Kampen, besloten we om samen het warmere klimaat van Spanje voortaan tot onze thuisbasis te maken, we verkochten ons Nederlandse huis en gingen definitief naar Spanje. Via internet en de overbrugbare afstand konden we ons werk als artistiek leiders en componisten van de groep gewoon voortzetten.  We hadden redelijk wat Spaans geleerd in de tussentijd met wat cursussen en het spreken met de mensen om ons heen. Ons vertrek viel min of meer samen met de introductie van de euro, iedereen was in verwarring, dus werd alles gemakkelijker.

Maar met het permanente wonen kwamen er ook irritaties, we kwamen erachter dat we niet in Spanje woonden, maar in Catalonië, een heel andere mentaliteit , een heel ander volk met steeds sterker wordende nationalistische trekjes en gedondersteen over hun eigen taal en cultuur. Het vervelende was dat het steeds negatiever werd, anti-Spaans: iedereen die uit zuidelijker Spanje kwam werd bestempeld als, dom, lui en werkschuw tuig. Da Catalanen beschouwen zich als superieur en soms kreeg het bijna fascistoïde trekjes als bijvoorbeeld kinderen, twee broertjes ( geboren in Mexico) op de speelplaats Castellano spraken en straf kregen omdat ze geen Catalaans spraken. Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar ook dat voert te lang.

En omdat we nu geen vakantie verblijf meer hadden besloten we om verder naar ’t zuiden te gaan zoeken naar een vakantie verblijf.  We kwamen in Sayalonga terecht,  in de Axarquia, het tuinbouw gebied ten oosten van Malaga, ver van de drukte en de foeilelijke bebouwing  aan de west zijde. Weer werden we verliefd en we kochten vrij snel een huis. Maar omdat we het hier zo leuk begonnen te vinden, de mensen, de alegria, de fiesta’s, de muziek en folklore, maar zeker ook het veel betere klimaat, kwam al gauw het besluit om hier permanent te gaan wonen en Catalonië te laten voor wat het was.  We verkochten ons huis in Sant Feliu en vonden een grandioos huis waar we nu nog steeds wonen en hebben inmiddels ook ons Andalusisch huis verkocht. Kortom: perfecto!

Mies en Willem in Andalusie

2. Hoe is jullie Spaans?
Ons Spaans is redelijk tot goed, we kunnen naar de winkel, naar de dokter en redelijk goede gesprekken voeren, al gaat een filosofische discussie nog wel moeizaam. We hadden Spaans geleerd in het noorden en toen we Andalus hoorden moesten we wel wat bijleren….

3. Zijn jullie geïntegreerd?
We zijn redelijk geïntegreerd, we hebben aardige Spaanse campesino’s als buren en we komen overal aardige mensen tegen, dus, geen problemen.

4. Wat missen jullie van Nederland?
Eigenlijk niet zoveel, alleen een echte boekwinkel inlopen en NL boeken inzien en kopen, het theaterbezoek en ook de films die hier allemaal zijn nagesynchroniseerd, want het blijft vreemd om b.v. Julia Roberts met een heel andere stem te horen, dat zal nooit wennen.

Mies en Willem emigreren naar Spanje

5. Hebben jullie tips voor toekomstige emigranten die willen emigreren naar Spanje?
Leer vooral de taal, onderzoek waar je precies terecht komt, ga niet zomaar op een verkoop praatje van een makelaar in, neem een goede advocaat en gestor en bereid je voor op het idee van “mañana”, het loopt hier allemaal wel, maar niet zo snel en efficiënt als in Nederland.

6. Zijn jullie verwachtingen uitgekomen?
In tweede instantie dus wel, we rolden er langzaam in en nu zijn we echt op onze plek. Prachtig huis, uitzicht op Afrika, heerlijk klimaat, goede gezondheidszorg en ja, je eet en drinkt hier nog voor erg weinig.