Mabel Elzinga


Naam
:  Mabel Elzinga
Woont in Spanje sinds: 2004
Waar: Barcelona
Gezinssamenstelling en leeftijden: Alleen, ben 37 jaar en heb 2 katten (waarvan er 1 mee uit Nederland is gekomen 😉
Website: Wonen, werken en leven in Barcelona

1. Waarom ben je geëmigreerd?
Ik ben in eerste instantie in 2003 naar Spanje gekomen, Madrid. Dat beviel me helemaal niet en na een week vertrok ik op aanraden van een vriendin naar  Barcelona. Ik wilde er even tussenuit en had al eerder in het buitenland gewoond. Ik dacht, ik spreek engels en ga gewoon in een Ierse pub werken. Hahaha, dat was nogal naief, want de gemiddelde Spanjaard spreekt weinig engels en zelfs in Ierse pubs moest je vloeiend Spaans spreken.
Met vallen en opstaan ben ik die drie maanden doorgekomen. Ik kwam helemaal blut terug uit Barcelona, maar had er wel de tijd van mijn leven gehad en een liefde ontmoet… Daarom ging ik na een jaar werken (en de schulden van de zomer 2003 wegwerken) terug naar Barcelona.
De liefde bleek niet zo makkelijk te zijn, met name door het te grote cultuurverschil. Na een jaar samenwonen ging het uit en het enige dat ik toen dacht, was “op zoek naar een ander huis”. In Barcelona dus. Teruggaan kwam toen helemaal niet bij me op, ik was nog niet klaar met Barcelona!

2. En waarom juist naar Spanje?
Liefde, zon, zee, strand, gewoon iets anders dan Nederland.

3. Hoe heb je jezelf voorbereid op je emigratie?
 Ik ben al een half jaar voordat ik vertrok veel websites gaan lezen, informatie gaan verzamelen en voornamelijk adressen van potentiele werkgevers. Ik wilde geen dag zonder werk zitten, ook omdat ik niet idioot veel spaargeld had. Daarnaast had ik in 2003 aan de lijve ondervonden, dat je zonder geld in Barcelona, het niet lang overleeft.


4. Wat viel er mee?

Het leven an sich. Vrienden maken, de taal leren, dat ging eigenlijk allemaal wel vanzelf. Maar natuurlijk kost het je meer tijd dan in Nederland. Maar daar had ik me op voorbereid, dus het was geen tegenvaller. Na 9 maanden – 1 jaar had ik het idee dat ik wel “gesettled” was.

5. En wat viel er tegen?
Een aantal zaken vielen me wel tegen. De arbeidsverhoudingen bijvoorbeeld. Bij het eerste bedrijf waar ik werkte (call center), werden we als werknemers bijna opgelicht. Er werd ons niets verteld over onze rechten, alleen onze plichten. We kwamen er als groep bijvoorbeeld pas na vier maanden achter dat een doktersbezoek wel onder werktijd mag vallen.
Daarnaast is in Spanje de baas, vaak echt de baas. Dat betekent dus niet dat hij/zij het hardste werkt (uitzonderingen daargelaten), maar dat hij/zij bevelen uitdeelt en op z´n/haar luie reet zit. Er is een hierarchie die je als Nederlander niet echt gewend bent, omdat je in Nederland juist wordt aangespoord initiatief te tonen en je mag ook best iets zeggen als je er niet mee eens bent. Dat is hier niet altijd zo.
Je moet juist heel goed letten op wat je zegt, en initiatief tonen wordt soms gezien alsof je de positie van de baas wilt overnemen.
En afspraken maken in Spanje is een ramp (het bekende mañana mañana), maar dat heeft ook wel weer z´n voordelen. Ik was een keer een doktersafspraak vergeten, 45 minuten nadat ik de afspraak had. Een vriendin van me, zei “waarom ga je alsnog niet, je moet toch altijd wachten”. En ja hoor, ik kwam een uur te laat en tien minuten later was ik aan de beurt! Je had die andere mensen in de wachtkamer moeten zien kijken, hahaha.

6. Hoe is je Spaans?
Niet zo goed als dat ik zou willen. Ik spreek het wel vloeiend, maar ik hoor mezelf toch vaak nog fouten maken, mannelijk/vrouwelijk, verkeerde werkwoordsvorm etc. Spanjaarden vinden dat ik het prima spreek en verbeteren me helaas ook niet.
Ik versta gelukkig wel alles en kan eigenlijk elk gesprek/tv programma wel volgen. Okee, als ze heel snel praten zoals in het tv-programma Pasapalabra, ja, dan is het soms wel wat moeilijker.
Ik lees Spaans makkelijk en schrijven gaat me ook redelijk af. Lastige is dat ik voor mijn werk voornamelijk Nederlandse en engelse klanten heb, waardoor ik niet altijd elke dag met Spaans bezig ben. Catalaans kan ik enigszins volgen, lezen is wat makkelijk. Ik spreek geen Catalaans.

7. Ben je geïntegreerd?
Tja, wat is geïntegreerd? Ik heb goed contact met al mijn Catalaanse buren en mijn (strenge) buurman noemde me laatst “één van ons” toen hij het over een andere (Franse) buurvrouw had.
Ik sport bij een Spaanse gym, doe mijn boodschappen bij Spaanse winkels (waar ze me ook kennen, al was het alleen al omdat ik altijd mijn eigen tas bij me heb), maar heb niet idioot veel Spaanse/Catalaanse vrienden.
Met Catalanen is het best lastig contact maken, in de zin van diepgang. Ik werk nu al bijna 4 jaar bij hetzelfde bedrijf en ben slechts 1x bij 2 collega´s thuis geweest. Ik heb wel wat Spaanse/Catalaanse vrienden, maar die kan ik echt op een hand tellen.  Verder ga ik redelijk veel om met Nederlanders (ook door eerder werk in callcenters + een Nederlandse kroeg waar ik veel kwam), maar heb ook Fransen, Engelsen, Duitsers, Italianen en Belgen in mijn vriendenkring. Ik ga om met mensen die in Barcelona wonen, waar ze ook vandaan komen.


8. Wat mis je van Nederland?
Even een patatje halen! Dat mis ik (blijf je wel slank door 😉 En verder lekker brood en lekkere broodjes met zalmsalade of kip kerriesalade. En koekjes. De Spaanse koekjes vind ik niet echt lekker, tis hier nogal zoet, te zoet dus. En ja, mijn familie natuurlijk. Als je dan ff een dipje hebt, kun je niet ff langswippen. En soms is het best lastig om je vrienden die je niet je hele leven kent, lastig te vallen als je even niet in een goede stemming bent.

9. Heb je tips voor toekomstige emigranten die willen emigreren naar Spanje?
Tips? Ik zeg (of schrijf beter gezegd) altijd: een flinke zak met geld, een nog grotere zak met doorzettingsvermogen en een nog grotere zak met relativeringsvermogen. Geld heb je hier echt nodig, zeker als je nog geen inkomen hebt en wel een huis/kamer wilt gaan huren en inrichten.
Ga ook meteen Spaans leren en als je in Catalunya bij de overheid wil gaan werken (ook dokter, verpleegster, leraar etc), meteen ook maar Catalaans. En kijk het even aan: neem minimaal zes maanden tot een jaar de tijd om je draai te vinden en dan pas huis/kamer/whatever in Nederland helemaal opzeggen.
Denk niet dat ze hier op jou zitten te wachten (klinkt hard, maar wij Nederlanders willen nog wel eens zo denken) en als je rijk wilt worden, niet naar Barcelona komen: je verdient er weinig, maar hebt wel bijna elke dag zon!

10. Zijn je verwachtingen uitgekomen?
Moeilijk. Ik had namelijk weinig verwachtingen. Nu denk ik soms dat ik wellicht in Nederland een betere carriere gehad zou hebben, een groter huis, een auto bla bla bla. Maar daar draait het in het leven niet om. Voor mij is het nu: genieten van het relaxte leven en het mooie weer (ik was met Oud en Nieuw 11 dagen in Nederland en vond naar buiten gaan echt een straf, afschuwelijk was dat: ik was nog niet terug en ik kon al weer zonnebrand smeren, echt waar!). En wat daarna komt, dat zie ik dan wel weer 😉

Leave a Comment

{ 2 comments… read them below or add one }

1 Frank van den Hout March 2, 2011 at 13:35

Hoi Mabel,
er is in barcelona ook een nederlandse vereniging met mensen van allerlei leeftijden en posities.gelukkig steeds meer jongeren 35 plus
Ze organizeren een aantal malen per jaar typisch ned.evenementen
maar ook kerst-lunch -paasfeest-koninginnedag ,sinterklaas en calcotade,eindejaarsfeest enz.
kijk eens op de webside http://www.nvbcn.com
ook daar zijn alle ideeen welkom
vriendelijke groet

2 Barbra July 22, 2014 at 11:05

Hey Mabel,
Jeetje wat leuk dit te lezen over jou.
Geen idee of je mij nog kan herinneneren.
Woon zelf ( helaas) nog steeds in Den Haag.
Liefs Barbra.
( we zijn nog gaan snowboarden bij mijn ouders
In Frankrijk, hahah)