Laura Wester


Naam
:  Laura Wester
Wonen in Spanje sinds: 01-02-2011
Waar: Benitachell, klein dorpje naast Moraira
Gezinssamenstelling en leeftijden: Manlief, 55 jaar. Zoonlief, 4 jaar en ikzelf 31 jaar.
Website: Estudiantes Costa Blanca

1. Waarom zijn jullie geëmigreerd? 
Waarom vind ik altijd een beetje een lastige vraag. Emigreren is bij ons namelijk ontstaan door gevoel. Een gevoel niet op je plek te zijn in het land waar je op dat moment woont, werkt en leeft. Een gevoel dat je altijd onrustig bent en het gevoel dat er altijd “meer” moet zijn dan wat je nu doet en hebt. Bij ons zijn er uiteraard jaren aan vooraf gegaan dat we hebben gepraat over een eventuele emigratie. Dat zijn dan gesprekken die echt niet dagelijks voorbij komen. Af en toe. Meestal in tijden dat het buiten sneeuwt, het werk (weer) tegen valt, je het gevoel hebt opgesloten te zitten en natuurlijk na een vakantie. Toen ons zoontje geboren werd en ook nog astma bleek te hebben zijn onze gesprekken serieuzer geworden. Na onze vakantie in 2010 hebben we de knoop doorgehakt. We gaan!

2. En waarom juist naar Spanje?
In het verleden heeft mijn man vaker in Spanje gewerkt. Gewoon af en toe voor de lol bij vrienden thuis die destijds op Ibiza woonde. Daar is zijn liefde voor het land ontstaan. Toen wij elkaar járen later ontmoette kwam hij al snel met het voorstel te verhuizen naar Spanje. Ik kende het land wel maar niet zo goed. Wilde ook graag eerst trouwen en kinderen en dat toch wel het liefste in het land waar ik het allemaal begrijp. Ook wilde ik wel wat doen met mijn studie, klein beetje carrière maken. Omdat een verhuizing naar Spanje nog vooral bestond uit dagdromen voor beide hadden we ook de tijd. Geen haast, we zien wel.

3. Hoe hebben jullie jezelf voorbereid op jullie emigratie? 
Toen we de beslissing, na onze zoveelste vakantie in Spanje in 2010 hebben gemaakt, is alles heel erg snel gegaan. We zijn avonturiers en nemen het leven serieus maar niet te zwaar. We houden van een uitdaging en zolang er een beetje geld is, de verzekeringen goed zijn, je de taal een beetje beheerst en je kind goed onder de pannen is…wat kan je dan feitelijk gebeuren?  We hebben uren lang, dagen/weken lang op internet zitten speuren en zoeken naar bruikbare tips. Ook hebben we boeken aangeschaft en doorgelezen over allerlei tips bij emigratie. Ondanks dat we wel een plan hadden qua ons nieuwe bedrijf hebben we voor 100% een gok genomen. Wij zijn dus zonder baan, een beetje geld maar wél goed voorbereidt naar Spanje vertrokken. We hadden in Nederland door omstandigheden geen koophuis dus de huur opzeggen was zo gepiept. Al het papierwerk hebben we netjes afgerond en alles in 1x opgezegd. Persoonlijk vonden we dat we dan ook dat we volledig moesten gaan voor de emigratie en niet half 1 been nog in Nederland en half 1 been in Spanje. Dus van A tot Z hebben we geregeld. Om weg te kunnen uit Nederland en om welkom te zijn in Spanje.  Best af en toe erg spannend. Zeker bij het opzeggen van werk en jezelf uitschrijven in Nederland…..


4. Wat viel er mee?

Wederom een lastige vraag om goed en duidelijk antwoordt op te geven. Een emigratie is een hele stap. Of je er nu jaren naar toe werkt of je spullen pakt en vertrekt…het is en blijft een hele stap. Eigenlijk kan ik wel zeggen dat alles meeviel maar ter gelijke tijd kan ik ook zeggen dat alles tegen viel! Uiteindelijk valt het afscheid van Nederland misschien wel het meeste mee. Buiten onze vrienden en familie om missen we bijna niks! Hebben geen minuut spijt gehad en weten één ding zeker, wij gaan nooit meer terug naar Nederland.

5. En wat viel er tegen?
Wat ik al eerder schreef. Emigreren is een stap. Wij zijn beide vrij nuchter en gaan goed om met tegenslag. Maar goh, het is best een zware tijd geweest. We zijn hier nu ruim een half jaar en het is voorbij gevlogen! Als we ons soms realiseren wat we hier al opgezet hebben is het eigenlijk een beetje bizar. Wat mij absoluut direct zwaar tegen viel was het wennen aan Spanje voor ons zoontje. Hij was 3 jaar tijdens de verhuizing en ik dacht werkelijk dat je een kind op die leeftijd gewoon oppakt en meeneemt. Vergeet het, hij heeft er veel last van gehad. Miste Nederland en dan natuurlijk op zijn manier de vriendjes en vriendinnetjes, het buurmeisje en het kinderdagverblijf. Daarnaast was het enorm aanpassen voor hem maar ook voor ons. Wij moesten opruimen, inrichten, schoon maken, papierwerk in orde maken, school inschrijven, gemeente inschrijven etc. etc. en ons zoontje moest overal met ons mee naar toe en mee wachten en mee stil zijn. Eigenlijk heel zielig en heel erg vermoeiend voor ons allemaal. Toen wij hier 4 weken woonde mocht hij eindelijk naar school. En ook dat viel eerst een beetje tegen omdat hij natuurlijk geen woord Spaans sprak er allemaal niks van begreep en school hier heel anders is dan in Nederland! Al met al is ook dat, na een paar weken krijsen in de ochtend, weer goed gekomen en is hij Nederland nu haast vergeten. Heeft hij hier weer nieuwe vriendjes gemaakt en geniet van de zon, de zee en het zwembad. Oh ja, de ballenbak, daar heeft hij het nog wel eens over, haha.

6. Hoe is jullie Spaans?
In Nederland zijn we direct na onze beslissing van start gegaan met een cursus Spaans. Privé les aan huis, 2x in de week. Het heeft ervoor gezorgd dat we hier in Spanje onze basis dingen zelf konden regelen. NIE, school, inschrijvingen etc. Echt niet allemaal in volzinnen maar met handen en voeten zijn we een end gekomen. Aangekomen in Spanje zijn we meteen verder gegaan met les. Spaans is voor ons bedrijf een must. We richten ons, naast de Nederlanders, Noren en Engelsen ook op de Spanjaarden. Wij organiseren stageplaatsen voor studenten hier aan de Costa Blanca en als ik een 5 sterren hotel binnen stap om te vragen of er interesse is in stagiaires kan er bij de receptie wel Engels worden gesproken maar het management is 9 van de 10x Spaans. Ik vind het persoonlijk een flater om dan niet in het Spaans de benadering te doen. Spaans staat voor mij dus erg hoog op het lijstje. Ik ben er dagelijks mee bezig, integreer me een ongeluk om mogelijkheden te hebben om Spaans te oefenen, heb nog steeds les en zit er zelfs aan te denken om ergens een cursus intern te gaan volgen om een week lang 10 uur per dag alleen maar Spaans te horen en praten. Voor ons zoontje van nu net 4 jaar is het een makkie. Die slurpt het op. Hij heeft deze zomer 2 ochtenden in de week een Spaanse oppas en hij is op het punt gekomen dat hij liever naar de Spaanse kinderprogramma’s kijkt dan naar de Nederlandse. Thuis spreken wij gewoon Nederlands. We vinden het belangrijk het Nederlands net zo veel mee te kunnen geven aan hem als het Spaans.

7. Zijn jullie geïntegreerd?
No way! En dat gaat nog jaren duren. We voelen ons hier redelijk thuis maar we zijn absoluut nog op bezoek. Aller eest blijven we altijd “die buitenlanders” die daar in een urbanisatie wonen. Ten tweede leren wij never nooit geen Valenciaans (zoontje wel, die krijgt het mee op school) en de voertaal in de kleinere dorpen is gewoon nog steeds Valenciaans. Uit beleefdheid wordt er met ons “Spaans” gesproken maar zodra het kan gaat het weer terug naar de eigen taal.  Ten derde ben je groot gebracht in een land wat op veel punten verschild met ons nieuwe land. Wij kiezen ervoor om ons enorm aan te passen en mee te gaan in de nieuwe gewoontes maar diep van binnen blijf je altijd een Nederlander. In mijn ogen kan dat haast niet anders ook al zou ik dus nooit meer terug willen naar Nederland!!


8. Wat missen jullie van Nederland?

In Nederland hadden wij naast ons drukke leven met werken en gezin verschillende meiden die kwamen oppassen. Vaste meiden uit de buurt die we blindelings vertrouwden. Hierdoor konden we nog wel eens een avondje uit. Op het laatste moment konden we nog beslissen om te gaan en was er altijd wel een buurmeisje dat graag kwam oppassen. Dat werd dan een biertje in het dorp (lopend naar toe) of we gingen “echt” weg met de auto en als we dan om een uur of 23 weer thuis kwamen ging de oppas op haar fiets weer naar huis. Hier is dat toch allemaal wel anders. Onze zomeroppas nu is een meisje van 15 wat niet bepaald om de hoek woont zoals men dat in Nederland kent. Daarnaast wonen wij op een berg dus fietsen is geen optie. Wij hebben hier ook geen familie dus een avondje onbezorgd weg zat er het afgelopen half jaar niet meer bij en ik zie het ook niet zo snel meer gebeuren eigenlijk. Verder missen we niks uit Nederland. Hebben het hier vaak over maar kunnen (nog) niks bedenken!

9. Hebben jullie tips voor toekomstige emigranten die willen emigreren naar Spanje?
Mijn tip is de tip om niet te lang te blijven hangen in het idee maar om het gewoon te doen. Neem de beslissing en ga ervoor. Sommige mensen hebben 5 jaar nodig om uiteindelijk te vertrekken en persoonlijk geloof ik daar niet zo in. Emigreren is een soort roulette. Het blijft altijd een gok. Hoe vaak heb ik al met Nederlanders gesproken die hier in Spanje dan eerst een vaste baan willen. Wat is dat voor zekerheid? Kijk naar Nederland! Hoeveel mensen met een vaste baan raken deze vaste baan kwijt door de crisis?! Wat houdt hier een vaste baan in? Net zo veel als gebakken lucht. Naar mijn mening. Creativiteit en durf zijn karakter eigenschappen die een emigrant in mijn ogen moet hebben. Met nood aan de man is hier altijd werk te vinden met een beetje fantasie. Zeker in het hoogseizoen. Nu begrijp ik dat er een verschil is tussen emigranten van 30 jaar en emigranten van 50 jaar. Maar ik blijf erbij dat als je hier gaat zitten hopen en wachten op een baan je heel lang kan wachten en dan uiteindelijk waarschijnlijk met niks achter blijft.

10. Zijn jullie verwachtingen uitgekomen?
Onze verwachtingen zijn over het algemeen uitgekomen. We genieten van het klimaat, genieten van ons prachtige uitzicht over de bergen en de zee, we genieten ervan dat we ons kind zo een heerlijke jeugd kunnen bieden met buiten spelen, zon en geen astma meer. We vinden het erg stoer dat we ons bedrijf Estudiantes ‘Costa Blanca’ hebben kunnen opzetten en dat de eerste 8 studenten hier nu ook daadwerkelijk hun stage aan het lopen zijn! We vinden het prachtig om zo veel te kunnen en mogen leren over een nieuw land met een nieuwe taal en een nieuwe cultuur.

Ja, wij zijn blij dat we deze keuze hebben gemaakt en ondanks dat hier het echte leven ook gewoon door gaat, er hier ook brood op de plank moet, hier ook wel eens stress is, hier ook rekeningen in de bus vallen, hier ook gezeur is met de telefoonmaatschappij en het hier ook wel eens regent…elke dag ervaren wij momenten van trots en geluk om hier te wonen!

 

Leave a Comment

{ 5 comments… read them below or add one }

1 Frits coolwijk June 17, 2013 at 11:05

Hoi Laura,
toevallig kwam ik met googelen dit verhaal tegen. Ook ik heb een aantal jaren geleden de keus gemaakt om definitief in Spanje te gaan wonen, (ook in Benitachell) en ik heb er nog steeds geen spijt van. Ik geniet hier nog steeds elke dag en ik kan mij niet voorstellen dat ik ooit nog terug ga naar Nederland. Ik wens jullie veel succes.

2 Miranda February 27, 2014 at 15:32

Leuke blog! Ik ga in mei naar Spanje, kijken of ik mijn droom waar kan maken! Alleen nog even een huisje vinden…;)

3 Paul January 7, 2016 at 09:51

Hoi Laura, mooie blog. Ik overweeg ook naar spanje te emigreren, bij voorkeur richting Malaga. Ik wil daar een baan zoeken maar loop tegen het feit aan dat ik niet weet wat mijn netto maandinkomsten moeten zijn om het levensonderhoud te kunnen bekostigen. Kun jij iets van een indicatie geven wat je netto nodig hebt?

4 Corrie Slobbe March 9, 2017 at 22:25

Hallo Laura,Wij huren momenteel ook op de Cumbre del Sol.Ik zou hier graag permanent gaan wonen.Wij zijn gepensioneerd.Mijn man twijfelt heel erg en denkt dat er heel veel problemen zijn om alles in orde te maken.Hoe kan ik hem overtuigen.

5 Robinia wils October 7, 2018 at 16:42

Hoi,

Wij wonen sinds september in Spanje (mijn man en 2 kinderen)
Wonen jullie nog steeds in Spanje en hoe gaat dat nu?
Daar ben ik wel nieuwsgierig naar.
Wij wonen in San pedro del pinatar.

Groetjes,

Robinia Wils

{ 1 trackback }