Familie Persoon (Terra Personas)

Namen:  Ruud ( 49),Jacqueline ( 44), kim(16), max(14), Lisanne(11) en Roy Persoon(11)
Wonen in Spanje sinds: juli 2007
Waar: El Molar, comarca Priorat, Tarragona, Catalunia,Spanje
Gezinssamenstelling en leeftijden: getrouwd, 4 kinderen
WebsiteTerra Personas
Blog: Terra Personas weblog
Filmpjes: Terra Personas kanaal

 1. Waarom zijn jullie geëmigreerd?
Iedereen heeft wel een dat gevoel, is dit nu alles? Wij dus ook, eens sta je op een kruispunt in het leven, dan mag je weer kiezen, ga je naar rechts, of links. Emigreren was altijd wel een wens van ons geweest. Dus in 2005 dachten we, als we het willen moeten we het nu doen, anders komt er niets meer van. Wij besloten er voor te gaan en hebben voor Spanje gekozen. Redelijk dichtbij, beter klimaat, we kwamen er veel, en het leven is daar relaxter.  En er worden mooie olijfolies en wijnen gemaakt in de Priorat regio; onze passie dus.

2. En waarom juist naar Spanje?
Wij zijn gaan wonen in het dorpje El Molar in de streek Priorat in Catalonië. Dit ligt ongeveer anderhalf uur rijden onder Barcelona ongeveer 60 km landinwaarts vanaf de stad Tarragona. In  dit  mooie bergachtige gebied met veel naaldbomen en met de  kleurrijke, maar tevens arme en kalkrijke gronden hebben we een klein huisje waar we in wonen. Om ons heen liggen de  olijfbomen- en wijngaarden  waar we met passie onze olijven en druiven verbouwen. Hiervan maken we olijfolie en wijn die we weer in Nederland verkopen.  Absolute rust heerst er hier, geen buren, geen verkeersdrempels en stoplichten.  De sterren vonkelen bij nacht met ze vele aan de hemel. We zijn hier sinds 2007.

3. Hoe hebben jullie jezelf voorbereid op jullie emigratie?
Heel uitgebreid, we hebben er 2 jaar voor uitgetrokken voordat we werkelijk vertrokken. Tussen het moment van de beslissing om te gaan en het daadwerkelijke  vertrek zijn we 15 keer in het gebied geweest, op zoek naar een geschikte locatie voor ons wijn- en olijfoliebedrijf. Vele mensen hebben we in de regio gesproken tot de directeur van de lokale school aan toe om de zaken goed voor te bereiden voor onze 4 kinderen. Dus we probeerden zo veel mogelijk te weet komen van het gebied waar we kwamen te zitten, veel tijd doorgebracht op internet op zoek naar nuttige informatie omtrent de emigratie. Contact gezocht met een boekhouder aan het prille begin van onze zoektocht.

4. Wat viel er mee?
Het weer natuurlijk! En niet te vergeten de kwaliteit van het leven. Het contact met de Catalanen waar ik hulp en informatie van nodig had om het proces vlot te trekken in Spanje.

5. En wat viel er tegen?
 Veel; Ja, van te voren kan plannen wat je wilt, veel loopt anders dan wat je van te voren bedenkt. Vele zaken kosten het dubbelen van de begroting, en dan moet je het wel kunnen uitzingen.
Allereerst natuurlijk het wennen aan manaña. Maar ook aan het feit dat de mensen als wij iets vroegen wel “ja” zeiden, maar het eigenlijk “nee” was. Onze jongste zoon had voordat wij naar Spanje vertrokken logopedie.

Voor wij besloten in El Molar te gaan wonen ben ik speciaal een keer naar Spanje gegaan om nog eens naar de scholen in de buurt te gaan kijken. Daar heb ik over de logopedie van onze zoon verteld, en de directrice van de school vertelde dat er een logopediste op school was, dus dat dat geregeld kon worden. Toen de kinderen daar eenmaal op school zaten en ik vroeg of hij logopedie kon krijgen, werd me verteld dat het er wel was, maar niet voor hem, want hij had langer hulp nodig en dat was er niet. Op mijn vraag waar ik dan heen moest, wat het antwoord dat ik dan naar Reus of Tarragona moest (60-65 km verderop). De leraren waren super streng (onze oudste die op de lagere school in Nederland nog nooit had hoeven nablijven of zo) moest de 1e week op school in de 2e klas middelbare school in de hoek staan, omdat zij haar mentor niet begreep. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Met name door de problemen die we op ons af zagen komen mbt het onderwijs van onze jongste 3 kinderen (waarvan we 3 weken voor vertrek te horen kregen dat zij dyslectisch waren) hebben we besloten de kinderen toch hun school en opleiding in Nederland te laten vervolgen. Ruud reist nu af en toeheen en weer tussen Lisse en El Molar, om het bestaan op de Spaanse finca te combineren met een ‘normaal’ leven in Nederland, waar Jacqueline en de 4 kinderen op dit moment wonen.

6. Hoe is jullie Spaans?
In de twee jaren van intensieve voorbereidingen zijn we naar de lokale openbare universiteit gegaan van ons dorp in Nederland. Daar 2 jaargangen Spaans gevolgd. Jacqueline sprak al redelijk Spaans voor die tijd.  Maar in Cataluña spreken ze Catalaans, een geheel andere taal dus dan het Castiliaans dus. In Barcelona is de voertaal veelal Castiliaans maar hier op het platte land weigeren vele, en praten gewoon hun moedertaal Catalaans, werkelijk niets van te verstaan.

7. Zijn jullie geïntegreerd?
Catalanen zijn aardige mensen zeker ook hier in deze regio, maar je blijft altijd een buitenlander voor ze. Catalaans spreek ik niet zo goed, maar in het Castiliaans kan ik  me redelijk verstaanbaar maken. Maar 100 % integreren, doe ik niet. Naar het plaatselijke festa mayor  waar ze met ze allen in een grote feesttent zitten, dat zie ik toch niet zitten, maar dat heb ik in Nederland ook nooit opgezocht.

8.   Wat missen jullie van Nederland?
 Ik combineer het beste van deze twee landen/culturen.  In Nederland waar mijn  gezin nu woont  kom ik zo af en toe. En de meeste tijd verblijf ik toch in mijn thuisland Spanje. Zo af en toe  reis ik dus heen en weer. Het zijn 2 levens,  niet met elkaar te vergelijken. In Spanje moet er  hard gewerkt worden op het land. Maar het ritme is er vriendelijker. De mensen leven voor het leven, het weer, het eten, de tijd. En Nederland is toch ook echt zo gek niet. Daar kom je pas achter als je  een langere tijd in het buitenland verblijft. In Nederland wordt er  toch wel goed  voor iedereen gezorgd vanuit de overheid, en al die luxe, en dat kan je van Spanje niet zeggen.

9. Hebben jullie tips voor toekomstige emigranten die willen emigreren naar Spanje?
Zorg voor een goed gevulde portemonnee, er wordt een flinke aanslag( tegenvallers) op gemaakt. Het leven is daar niet goedkoper. Schaam je er niet voor om je plannen terug te draaien en weer naar Nederland te vertrekken, en hou er rekening mee dat die kans groter dan 50 % is! Bereid je goed voor, zorg voor alternatieven plannen, zet die roze bril tijdig af.

10. Zijn jullie verwachtingen uitgekomen?
Nee. Dat is een kort antwoord op deze vraag dus.  Jacqueline en de 4 kinderen zijn na een half jaar weer teruggegaan naar Nederland.  De kwaliteit van het onderwijs en begeleiding vielen bij ons in de Regio flink tegen.  Verder is Ruud door gegaan met de verwezenlijking van het plan. Een wijn en olijfbomengaard uit de Priorat te  exploiteren en de wijnen en olijfolies te vermarkten wereldwijd.

 

Leave a Comment

{ 1 comment… read it below or add one }

1 Ruben December 20, 2016 at 21:32

Hallo Ruud,

Heb jij toevallig ook in Den Haag gewoond aan de Marconistraat toen je een jaar of 16 was? Ben erg benieuwd…

Gr Ruben Habieb