Eddy Fosselle, Martine Veirman & Nickole Fosselle Clarke


Namen
:  Eddy Fosselle, Martine Veirman & Nickole Fosselle Clarke (adoptie dochter)
Wonen in Spanje sinds: Januari 2005
Waar: Crevillent – Alicante 
Gezinssamenstelling en leeftijden: Eddy  49, Martine  48,  Nickole   25
WebsiteCasa El Rais

1. Waarom zijn jullie geëmigreerd?
Voor een antwoord hierop te geven, moet ik terug naar de ingang van mijn vroegere school.  Of eerder de uitgang!  Toen ik de schoolopleiding verliet, wist ik al dat België me niet kon bekoren.  Het heeft me toen wel 25 jaar gekost om me voor te bereiden.  Niet alleen financieel maar eerder familiaal.  Deze keuze neem je niet alleen.  Hoe vrijgevochten je ook voelt, toch dien je rekening te houden met je omgeving,  je ouders en je partner.  Dat was een zware klus maar ondertussen kon ik me rustig voorbereiden op de stap.  

Hoe kom je nu op zo´n idee? 
Ik kom uit een doorsnee middenklasse gezin.  Mijn vader was bediende, mijn moeder huisvrouw.  Totaal geen banden met een zelfstandig bestaan.  Dat zou ander een goed basis zijn geweest om zulke stap te kunnen zetten.  Ik had geen financiële middelen, geen vorming of stimulans tot een zelfstandig activiteit.  Ik zat in de stroming …. gezin stichten…uit gaan werken….huisjes bouwen….kindjes krijgen…. en dan na een werkloopbaan van 40 jaar….putje in.  Beeld je wel in, dat je 25 jaar terug in tijd bent en dat de mentaliteit toen anders was.  Ik zag dit niet zitten.  Ik had wel iets rebels in mij maar je zit in die stroming.
Toen ik van school kwam had ik enkel “een droom” om naar het buitenland te verhuizen.  Enkel een droom omdat ik niet de middelen had om dit te verwezenlijken.  Ik heb toen 10 jaar gewerkt voor verschillende werkgevers, maar dat lukte me totaal niet.  Ik kon niet onder een werkgever werken…. ondertussen bleef die droom wroeten in mijn gedachten.  Onverwezenlijkbaar, maar toch was de gedachte aanwezig.  Omdat ik het echt niet meer zag zitten om onder de kluwen van een werkgever te zitten, heb ik de sprong genomen naar een zelfstandige activiteit.  Door mijn beperkingen van vorming en financiële middelen, heb ik een krantenzaak geopend.  Omdat ik de zaak zelf heb opgestart, bleef het beperkt in investeringen, dus ook in risico´s.  Die zaak heb ik 13 jaar gerund, opgebouwd tot een zeer winstgevend bedrijfje.  Ondertussen zag ik mijn droom meer vorm krijgen.  Alle inspanningen die ik heb gestopt in mijn krantenzaak was, werd een verdere bevestiging van mijn intentie mijn droom uit te voeren.  De zaak slorpte ons 15 uur per dag, 6 ½ dag per week, 50 weken per jaar op. 

Ondertussen was ik mijn echtgenote aan het klaar maken om ook die stap te durven zetten.  Zij was eerst tegen die gedachte, maar ik wist dat ik de krantenzaak maar tien jaar zou behouden.  Ik verwachtte na tien jaar een burn out en ik wou klaar staan om dat op te vangen door een totaal ander project.
Mijn enige eis dat ik had, was dat ik een besluit kon nemen ten laatste op mijn veertigste.  Omdat ik mezelf de kans wou geven, ingeval van mislukken, nog de tijd te hebben om overeind te komen.   Het heeft  uiteindelijk 13 jaar geduurd alvorens alle puzzels samen vielen.
Onze (adoptie)dochter kwam net van school af, het adoptiedossier werd net afgehandeld, de handelszaak werd op tijd overgenomen, mijn echtgenote begreep mijn verklaring over een burn out en was toen ook smachtend om een rustiger leventje.  Toen werd het definitief besluit genomen om richting buitenland te verstreken.
Vanwaar onze vlucht uit België:  de mentaliteit van de mensen, het marionettenspel van    de politiekers met hun ontmoediging politiek voor bedrijven en natuurlijk het slechte, kille  regenachtig weer ….

2. En waarom juist naar Spanje?
Een eerste gedachte werd (toen, net voor de oorlog uitbrak en hoe lang was dat nu weer geleden?) Kroatië, prachtig land, gastvrije bevolking, jammerlijk nadien platgeschoten en een onstabiele etnische bevolkingssamenstelling.  De keuze werd Spanje omdat het klimaat hier uitstekend is, het levensritme matig is maar vooral omdat Spanje onder de Europese unie valt.  Betrouwbaarder, stabieler en eenvoudiger.  De levenskwaliteit is hier trouwens beter.

3. Hoe hebben jullie jezelf voorbereid op jullie emigratie?
De mentale voorbereiding heb ik hierboven al beschreven.  De reële voorbereiding was een stuk gemakkelijker.  Eenmaal de beslissing mentaal werd genomen, ging de rest vanzelf.  Ik was jaren al op zoek naar een geschikte plaats, maar omdat beslissingen nog niet  genomen konden  worden, heb ik veel mooie zaken uit mijn handen moeten laten varen.  Eenmaal de beslissing er was, ging het vrij vlug.  Via immobiliënkantoren kwamen we al vlug terecht op de plaats waar we nu verblijven.   We hadden al een gedachte opgebouwd wat we zochten: een ruime woning afgelegen van alle drukte maar toch vlug bereikbaar voor de dagelijkse noodzakelijkheden.  Het was de bedoeling gasten te kunnen ontvangen voor een rustig en ontspannend vakantie.  Onze Casa ligt in de bergen van Crevillente op amper 3 km van het dorp.  De aankoop gebeurde via onze immobiliën met een tolk, waarbij iedereen door mij vooraf werd gescreend op betrouwbaarheid.  Ik had zelfs geen vertrouwen in de notaris.  Tja, ik had ook gehoord van de vele verhalen die de ronde deden over apentoestanden betreffend aankopen van vastgoed in buitenland en ik wou voorbereid zijn.  Maar alles verliep perfect zonder enig probleem.  Verhuizen is dan even simpel als van dorp naar dorp, nu was het van land naar land.  Dat voordeel biedt ons de Europese Unie.  Alleen was de afstand wat groter om de spullen tot het nieuw adres te brengen.  De formulieren werden afgehaald van internet, keurig ingevuld en ingediend bij de instanties.  Een paar stempels, wat takszegels betalen  en klaar was kees.  Iedereen beschouwt een emigratie als iets overweldigend, maar zo erg is het zeker niet.  Alvast niet als je binnen de EU blijft.  Daarbuiten heb ik geen idee.  Eén moeilijkheid die je zeker hebt is de taal, maar daarover heb je een andere vraag.


4. Wat viel er mee?

De totale emigratie was een probleemloos gebeuren.  Alles verliep vlotjes zonder noemenswaardige moeilijkheden.  De gastvrijheid van de Spanjaarden, het andere leven, de mentaliteit van het gastland, het klimaat, de omgeving, noem maar op…. alles beviel ons uitstekend.

5. En wat viel er tegen?
Vooral de tijd!  Wij verlangde naar meer tijd voor onszelf.  We hadden een zeer druk bestaan achter ons gelaten, maar al vlug merkte we dat de tijd hier nog vlugger voorbij vloog dan in België.  Natuurlijk op een meer aangenamer manier.  Het heeft weinig zin hier iets degelijk te plannen :  Het wordt toch steeds verstoord door alle soorten van gebeurtenissen die je niet had verwacht.  Maar dat maakt het leven hier zo aangenaam.  Het is ook typisch Spaans:  je wacht gewoon af wat er op je afkomt. Dat gaat van een onverwacht bezoek tot een onverwachte herstelling of aanpassing.  Het doet er niet toe.  Je past je gewoon aan aan de dag van vandaag. En kan je het niet waarmaken vandaag, dan doe je verder morgen.
Wat wel vervelend is dat de overheidsdiensten of de grote nutsbedrijven erg bureaucratisch zijn.  Spanje is een mooi land om te wonen en leven zolang je problemen kan vermijden.  Problemen zijn soms moeilijk op te lossen:  Deels heeft het  te maken met het gebrek aan voldoende kennis van de taal.  De Spanjaarden spreken Spaans… en verder moet je er niet veel van verwachten.  Gelukkig zijn niet alle ambtenaren stug.  Je treft er zeker ook een tal aan behulpzame en vriendelijke  onder. 
De taal dat viel wel het erg tegen.  Door onze vroeger activiteit hadden we ons niet kunnen voorbereiden…. en dat gebeurt hier terug.

6. Hoe is jullie Spaans?
Zal ik hier verder op antwoorden: door ons gebrek aan voorbereiding van het Spaans is het pover gesteld met ons, maar het lukt ons vrij goed ons daar doorheen te slaan.  Spanjaarden zijn zeer hulpvaardig als je probeert een poging te doen hun taal te spreken.  Het maakt niet uit welke kemels je schiet met je uitspraken, ze blijven geduldig en verbeteren je constant zonder dat het opvalt. Alleen….. als zij spreken, gaat dat zeer vlug en onduidelijk door een binnensmonds gebrekkige articulatie.

7. Zijn jullie geïntegreerd?
Wij voelen ons hier thuis.  Dat gevoel is hier groter dan dat we ooit hadden in ons thuisland.
Dat heeft vooral te maken door de vriendelijke, gastvrijheid en onbekommerd manier van leven.


8. Wat missen jullie van Nederland?
In ons geval zal het België zijn.  Vooral de speculaas, chocolade en nog enkele typische artikelen die hier ongekend zijn.  Verder missen we België niet.  Familie en vrienden houden we contact via het internet en af en toe een blits bezoek.  De regen, tja dat hebben ze meer in de noordelijk landen… dat missen we hier soms wel eens als het echt te droog word voor de tuin.

9. Hebben jullie tips voor toekomstige emigranten die willen emigreren naar Spanje?
Als de droom in je binnenste zit om te emigreren, laat angst of schuldgevoel je niet leiden om je droom niet na te streven.  Ga er gewoon voor maar blijf steeds met beide voeten stevig op de grond.  Het is een risico die iets zwaarder weegt dan eenzelfde onderneming in eigen land omdat de taal een moeilijkheid meebrengt.  Wij hebben bepaalde zekerheden ingebouwd in onze onderneming.  Dat maakt veel goed als het even niet meegaat.  Maar dat heb je bij alle ondernemingen.  Het maakt geen verschil of dit in het buitenland gebeurd of in eigen land.
Zit de wil er echt in om te emigreren, bezie de stap dan niet als een onoverbrugbaar manoeuvre.  Houd het simpel en zoek geen verborgen moeilijkheden.  Spanje is deel van de Europese Unie.  Zo ondervind je dat grenzen echt niet meer bestaan… althans voor te emigreren.   

10. Zijn jullie verwachtingen uitgekomen?
Meer en beter dan verwacht.  Ik heb enkel spijt dat ik de beslissing niet eerder heb genomen.  Maar anderzijds heeft het me de mogelijkheid geven met een stevige basis ons nieuwe doel te bereiken.