Albert en Monique Tijmes


Namen
: Albert en Monique Tijmes
Wonen in Spanje sinds: juli 2011
Waar: Macisvenda, Murcia
Gezinssamenstelling en leeftijden: Albert (54), Monique (46) en tijdelijk dochter Esmee (19)
Weblog: Nieuwenoord
Twitter: @nieuwenoord

1. Waarom zijn jullie geëmigreerd?
De hoofdreden voor onze emigratie is de gezondheid van Albert. Hij heeft in 1997 een ongeval gehad met chemische stoffen en heeft daarbij een toxische neuropathie opgelopen, beter bekend als ‘de schildersziekte’. Jarenlang heeft hij gevochten tegen de pijn die vooral veroorzaakt wordt door prikkels als kou, vocht en bepaalde geuren. De winter van 2009/2010 met negen weken sneeuw gaf de doorslag. Bovendien was ons gezin zover met school en opleidingen dat we de stap konden gaan maken. Albert is sinds 2003 al volledig arbeidsongeschikt en we zijn voor ons inkomen niet afhankelijk van werk in Spanje.

2. En waarom juist naar Spanje?
Het klimaat, simpel eigenlijk. Maar daarnaast ook het feit dat we het wiel hier zeker niet opnieuw hoefden uitvinden, veel Nederlanders zijn ons voorgegaan en we maken dankbaar gebruik van wat anderen hier al hebben uitgevonden. En natuurlijk is het handig dat je diverse diensten gewoon in het Nederlands kan afnemen, zeker in het begin.

3. Hoe hebben jullie jezelf voorbereid op jullie emigratie?
Tja … voorbereiding? We hebben ons eerst ingelezen in welk klimaat op welke plaats prettig kon zijn bij pijnklachten, daarna hebben we een week een huisje geboekt in de regio. Het werd de Costa Blanca Zuid, vanwege de droogte en de redelijke rijafstand naar Nederland. Vooral Albert rijdt veel liever dan hij vliegt. Op een woonbeurs maakten we afspraken met twee makelaars, waarvan de een onze woonwensen absoluut niet begreep en de ander een schot in de roos is gebleken. In de Hondon Vallei bleken diverse Nederlanders te wonen, die we volgden via weblogs en bij wie we uiteindelijk heel veel advies en ervaringsverhalen hebben gehoord. Vragen, vragen en nog eens vragen!


4. Wat viel er mee?

Allereerst de mooie nieuw gebouwde huizen. We woonden erg mooi in Nederland en ik was vooral bang op kwaliteit van wonen in te leveren en een fijn (t)huis is de basis voor een fijn leven. Maar nu ben ik nog dagelijks blij met ons mooie ruime en moderne, maar toch erg knusse Spaanse huis. Daarbij ben ik dol op dit landschap geworden en bleek het vinden van leuke mensen om een nieuw sociaal netwerk mee op te bouwen verrassend gemakkelijk. De grote hoeveelheid winkels, mooie produkten, grote sorteringen, eigenlijk is alles voorhanden. En al bij al valt zelfs het Spaans leren niet helemaal tegen.

5. En wat viel er tegen?
We wonen in een geweldig mooi gebied, maar de grotere winkels liggen allemaal toch op zo’n half uurtje rijden. Dat vind ik weleens lastig, maar het went. En alles kost best veel tijd, resident worden, seguridad social, auto invoeren, maar gelukkig hadden we tijd genoeg. Maar verder? Eigenlijk is alles geweldig verlopen, onze verhuizing deden we in een aantal ritten met aanhanger zelf en we verkochten binnen 9 maanden ons huis in Nederland. Dat was best echt een opsteker in deze tijd! Het moeilijkst vond ik nog het leven tussen twee huizen, wij zijn duidelijk geen mensen voor een bestaan in twee verschillende landen. Thuis is thuis!

6. Hoe is jullie Spaans?
Ha, de hamvraag 😉 Het Spaans van Monique is na een jaar les in Nederland en inmiddels ook les van een leuke Spaanse dame ter plaatse redelijk te noemen. Natuurlijk geen ingewikkelde gesprekken nog, maar het dagelijkse leven van winkels, restaurants, de dokter en bezoek van de buren loopt al best goed. Albert is meer van de losse woordjes, maar verstaat steeds meer en heeft ook wekelijks les. Vergeet niet, we wonen hier pas een paar maanden.

7. Zijn jullie geïntegreerd?
Nee, dat denk ik niet. We wonen hier nog erg kort en we vinden dat hier toch duidelijk een groep ‘buitenlanders’ woont in ons kleine dorp. Zoals op veel plaatsen wonen de Spanjaarden voornamelijk in het dorp en de buitenlanders er omheen. Maar we proberen wel zoveel mogelijk aanwezig te zijn bij de plaatselijke festiviteiten, hebben heel fijn contact met onze Spaanse buren en komen bij elkaar over de vloer en we gaan bijvoorbeeld ook naar het plaatselijke Centro de Salud in plaats van naar particuliere Nederlandssprekende artsen. We doen dus ons best, maar de tijd is heel kort nog en ik denk persoonlijk dat je ondanks goede contacten heel moeilijk echt deel uit zal maken van de dorpsbevolking. Maar dat hoeft ook niet perse, goed is goed. We zijn aangenaam verrast door de vriendelijkheid van de Spaanse mensen hier, maar merken wel dat ze de kat uit de boom kijken. Maar als je hen in het Spaans benadert, is het ijs snel gebroken.


8. Wat missen jullie van Nederland?

Eh …. De kinderen die zijn achtergebleven, hoewel die ook regelmatig komen en wij hen binnenkort opzoeken. Verder kunnen we eigenlijk niets bedenken, we hebben het enorm goed hier.

9. Hebben jullie tips voor toekomstige emigranten die willen emigreren naar Spanje?
Ja, leer de taal en neem mensen in de arm die een goede reputatie hebben. Wij hebben vooral van onze makelaar tot op de dag van vandaag heel veel plezier. Hij heeft ons geholpen met van alles en nog wat en we kunnen nog steeds bij hem terecht. Ook andere Nederlanders die hier al langer wonen, hebben ons met diverse zaken geholpen en dat is super. En begin waar je kan beginnen. Wij kochten een huis in Spanje voor ons huis in Nederland verkocht was, maar we zijn zoveel mogelijk gaan ruimen, inpakken en verkopen, zodat we op het moment van verkoop binnen de korst mogelijke tijd het huis konden opleveren. We hebben nog drie maanden tijdelijk in een ander huis in Nederland gewoond.

10. Zijn jullie verwachtingen uitgekomen?
Absoluut, meer dan dat. We hebben hier al veel leuke mensen leren kennen, hebben een heerlijk huis, genieten van het mooie weer en hebben al veel vrienden en familie mogen ontvangen. En omdat we direct al onze garage hebben omgebouwd tot apart gastenverblijf, behouden we toch onze privacy als we gasten hebben. En dat is voor beide partijen erg fijn en houdt het leuk!

 

Leave a Comment

{ 2 comments… read them below or add one }

1 sandra December 7, 2014 at 19:19

Hallo, heb jullie verhaal zojuist gelezen. Ook ik overweeg vanwege mijn gezondheid naar de regio Murcia te gaan, is t klimaat echt vele malen beter en hoe zit t met de luchtvochtigheid?

vr. Gr.
Sandra verkerk
Ede NL

2 hschothorst June 26, 2017 at 19:35

Beste Albert en Monique Thijms,

Je zult denken wie is dit nu weer?
Vroeger hebben we veel op de site van beginnend DVN gezeten met de suikerklontjes, haha weet je het nog ? Deze hebben jullie dacht ik toen der tijd in Utrecht een keer ontmoet, de namen zijn mij ontschoten.
Ik weet van de ziekte van Albert af.
We zaten toen ‘s-avonds veel te chatten kan je dit nog herinneren?.

Je had erg op met paarden dit vond ik erg leuk zeker de verhalen hierom heen.
Ikzelf heb ook diabetes type 2 met pomp toen der tijd met Humalog
als insuline,dit heb ik 20 jaar gebruikt ben nu 72 en spuit nu weer met de pen door oorzaken van mijn diabetes.
Ben altijd goed ingesteld geweest en ging iedere keer op alle controles.

Maar helaas, in 2016 was ik op mijn balkon bezig om grastapijt te leggen en schopte ik het grastapijt plat maar te gelijkertijd schopte ik met mijn teen tegen het beton.

Bloede wel heb dit schoon gemaakt en verbonden maar toch de volgende dag direct naar de dokter gegaan. En o jee, Wondroos.
Gelijk door naar het ziekenhuis en meteen antibioticum mijn teen werd rood. Maar verschrikkelijk, mijn teen begon langzaam zwart te zien en stinken lag toen in het ziekenhuis.

Was op 25 december 2016 en de dokter Chirurg) kon mijn teen pas amputeren op 15 january zolang met stank op een één persoons kamer gelegen, achter af schandalig, maar de chirurg had niet eerder tijd.
Eindelijk 15 january werd mijn grote teen eraf gehaald.
Suiker is sluipmoordenaar nummer één.

Nu alles goed aparte schoen voor linker voet om buiten te lopen.
En mijn vrouw heeft Pulmonale hypertensie dit is dat de longen weinig zuurstof krijgen er is geen genezing voor deze ziekte,
laatst 10 liter vocht uit het lichaam gehaald(mijn vrouw is gezet) en hierdoor gaat het lopen moeilijk. Wel medicatie en puffie.
Allebei met rolator en zij een scootmobiel en af en toe nog even weg met de auto rolator gaat dan achterin voor de boodschappen.

Nu ik wens jullie nog een goed leven daar verder toe
en een lang leven noch daar.
Groetjes Harry schothorst

{ 2 trackbacks }